Laatst waren I. en E. aan het spelen in hun kamer. Ze hadden de duploblokken over de vloer verspreid en daarboven de manden met autootjes en dieren uitgekieperd. Ik kon hen tot in de woonkamer horen.
'Vroem vroem,' zei I. 'De moto gaat zeer rap.'
'Wie is erop?' vroeg E. 'Wie is die meneer?'
Het bleef even stil. 'Da's monsieur Séguin!' riep I.
Denkt u nu niet dat monsieur Séguin onze buurman is. Het had gekund, dat wel. Monsieur Gilbert, die afhankelijk van de gelegenheid zwarte pieren, processierupsen, slangen of ijsjes door de ijzerdraad heen wurmt, krijgt ook vaak een rol in hun spel.
Monsieur Séguin is het hoofdpersonage van een verhaal van Alphonse Daudet, uit de bundel Lettres de mon Moulin.
In het begin en op het eind van het verhaal spreekt Daudet een zekere Gringoire aan. Ik wist nooit goed wat ik met die Gringoire aan moest. Tot ik onlangs mocht vernemen dat Daudet dit verhaal schreef voor zijn vriend Pierre Gringoire, een Parijse dichter. Gringoire werkte als columnist voor de krant, maar was daar niet tevreden mee. Hij droomde van een leven waarin hij enkel en alleen zou kunnen dichten. "Tu verras ce que l'on gagne à vouloir être libre" zegt Daudet in het begin van het verhaal aan zijn vriend.
Deze moraal bespaar ik de kinderen nog. Zij hebben voorlopig niets méér nodig dan het geitje, de wolf en monsieur Séguin. Een monsieur Séguin die op zeer rappe moto's rijdt.
1 opmerking:
Heel mooi!
En toch... leve de vrijheid.
Een reactie posten