tag:blogger.com,1999:blog-71565253625386454392012-01-30T09:00:09.965+01:00Van boeken en mensenAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.comBlogger3061100tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-85430439954908040522012-01-30T09:00:00.006+01:002012-01-30T09:00:09.973+01:00Pareltje van Cesare Pavese en Bianca GarufiNa de dood van Cesare Pavese (1908-1950) is het tragisch levensverhaal van de Italiaanse auteur zijn oeuvre gaan overschaduwen. Een nieuw bewijs van de zeldzame schoonheid van zijn werk is Het grote vuur, een roman die hij schreef met een van zijn muzen, Bianca Garufi, en die nu voor het eerst in het Nederlands verschijnt.
In 1950 kreeg Cesare Pavese de grootste Italiaanse literatuurprijs, de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-66570249663677779452012-01-23T09:00:00.004+01:002012-01-23T09:00:01.672+01:00FractalenS. en E. klopten aan, ze hadden elk een fles wijn mee, en ik ontkurkte de witte en schonk drie glazen in en toen zaten we rond de haard en begon E. te vertellen over het dorp en de bewoners, over iedereen wist ze iets, en mensen die ik kende van zien en naar wie ik misschien wel een keer glimlachte maar niet over nadacht kregen plots een geschiedenis, de mooie schoolmoeder die haar vriend had Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-36414798302416064702012-01-16T09:00:00.011+01:002012-01-16T09:00:13.198+01:00Monsieur R.Aan de schutting staat een man.
'Bonjour,' zegt hij. 'En excuseer. Ik heb me nog niet voorgesteld. Ik ben de buurman. De buur van daar.'
Het huis waar hij naar wijst is dat van de R.'s die in Nice wonen en drie keer per jaar voor een uur naar hun buitenhuis komen, met niemand praten, maar ruziemaken voor heel de straat.
Ik probeer de man die voor me staat, een man met een vriendelijk Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-57971070679824088992012-01-09T09:00:00.117+01:002012-01-09T10:43:43.053+01:00Het bosHet was al lang donker toen we van de luchthaven thuiskwamen. We reden de heuvel op naar het dorp. Alles was zoals we het achtergelaten hadden, de feestverlichting rond het plein, de versierde spar voor het stadhuis, de putten in onze straat, de hopen gekapt hout in de tuin, alsof we niet acht dagen maar gewoon één avond waren weggeweest.
Binnen hing een vochtige kilte die naar verlatenheid rookAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-6580383645502820722012-01-06T09:00:00.115+01:002012-01-06T09:02:19.103+01:00Prettige feesten'Tot ziens,' zegt de man die aan de deur staat.
'Dat weet ik niet,' antwoord ik.
Hij kijkt een beetje ongemakkelijk. 'Het is niet dat ik het hoop.'
Ik schud mijn hoofd.
'Ik kom hier beter niet meer terug.'
'Liever niet,' zeg ik.
'Natuurlijk niet.'
We staan allebei maar wat te glimlachen. Hoe vaak gebeurt het dat je met z'n tweeën blij bent elkaar niet terug te zien?
In de politieromans van FredAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-19400561474280871902012-01-05T09:00:00.000+01:002012-01-05T09:00:12.285+01:00Praktische filosofie die past in jaszak of handtasFilosofie toegankelijk maken voor een breed publiek: dit is het idee achter de Kleine Klassieken.
De boekjes passen in één hand en kunnen in om het even welke tas. Dat is goed gezien. Het is perfecte lectuur om wachttijden te verlichten en zelfs interessant te maken. De reeks bestaat sinds 2009 en telt intussen zestien titels. Bij de keuze van de najaarstitels heeft Uitgeverij Boom ingespeeld op Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-32244129517494066922012-01-04T12:29:00.000+01:002012-01-04T12:29:07.096+01:00Een verhaal van alle tijdenWat is echt, wat is waan? En wat blijft over als illusies wegvallen? Deze vragen laat Juan Marsé op de lezer los in De laatste middagen met Teresa, een prachtige roman over de liefde tussen een arme immigrant en een rijke studente in het naoorlogse Barcelona.
1956. Op de avond van het Sint-Jansfeest rijdt een jongeman door een residentiële wijk van Barcelona als een sportwagen zijn aandacht Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-11697661302997472872012-01-03T11:41:00.000+01:002012-01-03T11:41:45.788+01:00Garmin (13)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Toen ik onze straat uitkwam koos ik rechts. Ik ging snel en met grote passen, wat makkelijk was want het terrein liep steil af.
De school, de cinema, de huizen, alles was proper en verlaten. De straten baadden in een oranje, straatlantaarnachtig licht. Ik hoorde alleen de echo van mijn loopschoenen op het asfalt.
De wereld had iets onechtsAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-53457794722982517922011-12-21T09:00:00.039+01:002011-12-21T09:00:09.622+01:00Les fleuves (Y.M. Dangre)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Lorsque le passé répand son parfum mélancolique
Sur mes pensées assombries et obscures,
J’ai dans mes veines des fleuves alcooliques
Qui chantent un hymne ivre et pur.
Elles me parlent de fleurs bleues et rouges
Qui sont bercées par des vagues joyeuses,
Flottant sans cesse sous un soleil qui bouge
Mon esprit vers des étoiles Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-27209741841107109062011-12-16T13:51:00.004+01:002011-12-16T17:05:25.295+01:00HijHij zei niet veel, dat herinner ik me. Het moet in mei geweest zijn, een bloedhete dag. Hij en z'n vrouw waren op bezoek bij mijn vriendin. Ze kwamen naar het tennisuur van hun kleinzoon kijken. We zaten op een bankje met zicht op de tennisbaan.
Z'n vrouw praatte over Boston en over de formidabele tijd die ze daar had doorgebracht. Pas na tien minuten had ik door dat ze het niet over een recenteAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-77537910171273337242011-12-14T09:00:00.041+01:002011-12-14T09:00:21.463+01:00Braakselgeel (Tim Foncke)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Tim Foncke (Aalst, 1978) was als komiek te zien in tv-programma’s als Comedy Casino en Mag ik u kussen?. Met illustrator Glenn D'Hondt maakte hij cartoons onder de naam Norman. In 2009 verscheen bij uitgeverij Thomas Rap zijn debuutroman De geachten. In voorbereiding Hetzelfde schaap in het beige (roman), Met nekpijn rond Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-44014992204896779572011-12-07T09:00:00.019+01:002011-12-07T09:00:08.733+01:00PTSS (Boudewijn Smid)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Toen Van Persingen aan de overkant van de straat zijn ex-vrouw zag lopen, was de zomer al zover heen dat de stadsmeisjes onverschillig waren voor de blikken van mannen. Een kleine stevige hond sleepte haar voort, zijn vacht vol witte, zwarte en lichtbruine vlekken. De hond deed Van Persingen denken aan een leren lapjespoef uit de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-71157963701996106162011-12-05T09:00:00.360+01:002011-12-05T10:02:32.788+01:00IngebeeldBuiten maakt de man die de bomen snoeit een vuur. Het is negen uur en hij is pas aangekomen, maar z'n vuur brandt al. Tot hier hoor ik de naalden knetteren in de vlammen. Van de schoolpoort ben ik direct naar de keukentafel gelopen, ik heb mijn jas zelfs nog aan. Ik kijk naar mijn vingers die op de toetsen slaan en denk aan Lydia Davis.
Lydia Davis is een Amerikaanse schrijfster die bekend is Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-88010824810770586242011-11-30T09:00:00.004+01:002011-11-30T09:26:02.378+01:00Janusz (Gerdien Verschoor)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Goedenavond, komt u binnen, komt u toch vooral binnen, u kunt hier toch niet zomaar rond blijven dwalen, u kent hier heg noch steg. Hoe ik dat weet? Ik zou u immers kennen als u van hier was, ik woon hier al zoveel jaren, mijn hele leven al, al zou ik niet weten hoelang dat precies geduurd heeft, is dat van belang denkt u? Wel? Het Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-164556496754954922011-11-28T09:00:00.034+01:002011-11-28T11:51:34.253+01:00Een sport hogerIk klom een sport hoger. De ladder wankelde. Beneden was de beweging miniem, maar waar ik stond voelde het als een storm op zee. Mijn linkerhand verstevigde z'n greep, mijn rechter hield de ogen van de snoeischaar bijeen. Er klonk takkengekreun. De ladder zakte naar voren. Kwam tot stilstand.
Ik duwde mijn knieën in de naalden en ging verder met snoeien. Er waren dikke takken bij die als boter Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-51675205510178967142011-11-25T08:00:00.001+01:002011-11-25T08:45:22.193+01:00Je bedoelt neen maar je zegt jaDe man van mijn vriendin was van job veranderd. Hij werkte nu op een jacht van Chinezen.
'Het rare is dat je je nooit neen mag zeggen,' zei mijn vriendin. 'Je bedoelt neen maar je zegt ja. Je moet ze gelijk geven en dan moet je manieren vinden om je wil toch door te drijven. Zo gaat dat in hun cultuur.'
In dit geval, dacht ik, is De kunst van het gelijk krijgen van Schopenhauer Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-14348108431763322372011-11-23T09:00:00.014+01:002011-11-23T19:28:31.265+01:00Het meisje en de pianist (Marieke Rijneveld)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Het meisje streelt met haar slanke vingers over de wit met zwarte toetsen en denkt aan hem, zoals hij haar gisterenavond nog met zijn handen had bespeeld. Steeds harder duwt ze op de witte blokken. Een haarsliert springt los langs haar bleke gezicht en maakt een komma op haar rode, verhitte wang. De eerste mineurvariatie. Hij is nu Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-73159106092728383392011-11-22T09:00:00.149+01:002011-11-22T09:04:52.330+01:00Iedereen tevreden?In een winkel in Cannes hoorde ik een conversatie die me deed denken aan De kunst om gelukkig te zijn van Schopenhauer. De Duitse filosoof, die bekendstaat om z'n pessimistische visie, geeft hier vijftig leefregels die helpen om het leven ondanks alle ellende op gelukkige wijze te leiden door beroep te doen op vindingrijkheid en praktisch verstand.
Het gesprek ging zo:
Klant : Ik koop die Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-73104948786606590022011-11-21T09:00:00.206+01:002011-11-21T09:16:32.943+01:00De vrouw op de muurToen ik de parkeergarage in Cannes uitreed zag ik een vrouw. De vrouw zat op een muur en rookte een sigaret. Ze droeg een bril en had wijnrood gepermanenteerd haar. Hoewel ze niet dik was (tenzij haar benen niet in proportie waren met haar bovenlijf, dat kon ik niet zien want haar benen zaten achter de muur) deed ze me denken aan La grosse van Françoise Lefèvre. Ik begreep de samenhang niet, maarAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-91592242208516434152011-11-18T09:00:00.200+01:002011-11-19T18:28:55.846+01:00De boetiek van de Grote GevoelensTegen een writer's block is niets zo probaat als een bezoek aan de boetiek van de Grote Gevoelens. Het voordeel is dat de stock daar nooit uitgeput raakt. Ik weet niet hoe de verkoper zijn voorraad beheert, maar op elk moment heeft hij alles bij de hand. Binnengaan is een risico. Je gaat buiten met minstens één artikel, dat moet je weten. Als je niets ziet dat je bevalt, komt de verkoper wel op Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-52955344584524259502011-11-17T09:00:00.009+01:002011-11-17T09:09:42.435+01:00Pedant of briljante satire?Het is niet dat ik het me niet kon voorstellen, maar het was gewoon niet gebeurd. Nooit had ik een boek twee keer na elkaar gelezen, ik bedoel vlak na elkaar zonder iets leesbaars tussendoor, geen krant, geen magazine, geen letter.
Nu is het toch gebeurd en wel met een boek dat ik niet goed vond. "Ergerlijk, chaotisch, barok" schreef ik toen ik het uit had. En toen bladerde ik terug en begon ik Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-82581723923497240382011-11-16T09:00:00.005+01:002011-11-16T09:00:04.226+01:00Als er een schaap was (Marian Boyer)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Ik pakte de brief die hij mij had gegeven zonder mij aan te kijken, en ik vroeg me af of het iets betekende dat hij mij zo nadrukkelijk niet had aangekeken, maar ik vergat deze gedachte omdat ik alleen nog aan de brief kon denken en aan wat daar in zou kunnen staan. Later dacht ik dat het misschien aan mijn bril had gelegen dat hij Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-42172601197786128652011-11-15T09:00:00.004+01:002011-11-16T00:51:38.700+01:00De garagistHet was zes uur en stikdonker. De garagist zei dat ik hem moest volgen. Hij werkte sinds dertig jaar in het kanton en had veel straten bereden maar van het bestaan van deze straat was hij niet op de hoogte. Dat hij al jaren takelde bleek aan de behendigheid waarmee hij de wagen door de smalle straat loodste. In achteruit nog wel.
De weg naar het dorp was verlaten. Ik schakelde de radio aan. Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-83387732394346064352011-11-14T09:00:00.006+01:002011-11-14T09:04:58.111+01:00De Côte d'Azur van Scott en ZeldaMijn vriendin zei dat ze uitgenodigd was op een feest volgende vrijdag. Ze twijfelde of ze zou gaan. Ik vroeg of ze iets anders had op die dag. Ze zei, Nee. Ik vroeg of ze alleen was uitgenodigd. Ze zei dat haar man ook was gevraagd, dat hij graag wilde gaan. Ik vroeg of het haar een saai feest leek. Ze zei, Integendeel. Ik vroeg wie het feest gaf. Ze zei dat het een verrassingsfeest was voor eenAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-21067894792909881092011-11-11T09:00:00.001+01:002011-11-11T12:18:45.947+01:00Dan weet je het welJe staat op, je hoofd is zwaar. Je duwt de luiken open. Je ziet dat de mimosa is geknakt, de nieuwe boom die geen miezerige knopjes geeft zoals de wilde achteraan maar volle stralend gele bloemen, dik als druiven.
Je sluit het raam. Je hoofd is zwaar. Je hebt zin in sigaretten.
Je geeft de kinderen ontbijt. Je morst de Miel Pops op de grond. Je zet koffie. Je gaat naar de badkamer, stapt in de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-33227452079493350112011-11-10T09:00:00.004+01:002011-11-10T20:06:37.335+01:00DierengedachtenDonderdagmorgen, negen uur.
Op het terras valt een vlek zon; daar zit Meneer Kat, met zijn voorpoten onder zich gekruld en z'n ogen halfdicht. Een week is lang. Een week onafgebroken regen.
Het leek bijna de regen van Honderd jaar eenzaamheid, die duurde vier jaar, elf maanden en twee dagen en spoelde alles weg, "als een voorproefje van de profetische wind die Macondo jaren later van het Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-3336122118179716082011-11-09T09:00:00.049+01:002011-11-09T11:24:13.119+01:00Voorval met Koeznetsov (Tania Heimans)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Niet over de rijweg – zoals Pantelej Rysakov beweert – over het trottoir liep ik naar de levensmiddelenzaak voor worst. Rode worst waarvan je het vel met één haal los kunt trekken. Nog voor ik voorbij het huis was waar de vrouw van de professor altijd als een uitgedroogde paardenvijg op de divan ligt, zag ik hem.
‘Burger KoeznetsovAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-49277731087926771472011-11-07T09:00:00.036+01:002011-11-07T09:15:12.684+01:00De Franse culturele opvoedingWe stonden in de badkamer. Ik keek naar het neonlicht en P. tuurde in mijn linkeroog.
'Ben je het zeker?' vroeg hij.
'Heel zeker.' Ik sperde mijn oog wijder open en probeerde een pijngrimas om te leiden naar een glimlach.
Het was een ingeving geweest. Eerst hadden we hout binnengehaald, elk drie keer zoveel stronken als z'n leeftijd. N. berekende dat I. er veertien moest, E. achttien en hij Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-16715679127445589972011-11-02T09:00:00.036+01:002011-11-02T09:00:06.062+01:00morgen komt per post (Daphne Huisden)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
laatste vriend alex,
als je dit leest, wil dat zeggen dat je vanochtend bent opgestaan. je bent er nog, en dat is goed. je hebt deze brief onder je kussen gevonden, en ook dat is goed. straks komt zuster sofia met de pap, dat is minder, maar vergeet niet dat ze het goed bedoelt. ze heeft de harigste onderarmen die ik ooit zag. wat Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-65099783185260670402011-10-29T09:00:00.011+02:002011-10-29T11:30:41.852+02:00IdentiteitswisselU breekt zich misschien nog altijd het hoofd over de roman van 19 september.
Dat boek met die zin die op het eerste gezicht gratuit lijkt?
Van een Nobelprijswinnaar, herinnert u het zich nu?
Neen, niet Gabriel García Márquez.
Het verhaal speelt zich af in Istanbul. Het begint als een speurdersroman. Galip, een jonge advocaat, ontdekt dat zijn vrouw Rüya is verdwenen. Hij probeert haar Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-68187065780957336002011-10-26T09:00:00.023+02:002011-10-26T13:15:20.444+02:00Tram (Peter Zantingh)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Zondagavond. Op Amsterdam Centraal stapte ik in de tram. Het was het begin van de herfst, zo'n avond waarop je je plotseling weer herinnert dat het ’s avonds donker wordt. Een grijs, langzaam zichzelf voortduwend wolkendek hing boven de stad. Langzaam won het aan duisternis, elk half uur kwam er een tintje bij. De tint van dit half Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-78070604583323171272011-10-25T09:00:00.016+02:002011-10-25T09:10:10.932+02:00Hij had een vrouw besteld'Het is tragisch voor mijn oom,' zei E. 'Hij en papy kibbelden voortdurend, maar ze waren onafscheidelijk. Nu moet mijn oom alleen voor de boerderij zorgen.'
'Is hij vrijgezel?' vroeg ik.
'Hij had een vrouw besteld,' zei E.
'Besteld?
'Zo kun je het noemen. Hij plaatste een zoekertje in Chasse et Pêche. Een vrouw van de Maldiven reageerde. Ze kwam naar Frankrijk en trok in op de boerderij. Ze Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-19008090568134292892011-10-22T09:00:00.008+02:002011-10-22T11:53:42.404+02:00Waterval van zinnenEen brede rug, een hoogdravende titel: van bij de eerste oogopslag vermoedt de lezer dat De nacht der tijden van Antonio Muñoz Molina een ambitieus boek is. Dat is geen schijn. De twintigste en langste roman van de Spaanse auteur mag een huzarenstukje worden genoemd. Het boek werpt niet alleen een licht op een complexe en donkere episode in de geschiedenis van zijn land maar ook op de spelonken Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-10988133945966769882011-10-19T09:00:00.005+02:002011-10-19T09:00:04.118+02:00De hond (Eva Meijer)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Niemand wist waar de hond vandaan kwam. Misschien kwam hij uit een andere stad. Hij kwam toen de oorlog net begonnen was.
Een van de soldaten in het huis op de hoek gaf hem eten. Brood, soep, wat er verder over was. De hond wist niet dat het oorlog was. De hond had honger. Hij wist niet dat het de vijand was die hem te eten gaf.
ZeAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-73907631045114607852011-10-15T09:00:00.005+02:002011-10-15T12:31:41.794+02:00Klein lot, grootse omgevingOnder de schuilnaam Víctor Català publiceerde de schrijfster Caterina Albert i Paradís meer dan een eeuw geleden het tragische verhaal Eenzaamheid. De roman, recent herontdekt, is een van de hoogtepunten binnen de Catalaanse literatuur.
In 1898 lokte Caterina Albert i Paradís (1869-1866) een schandaal uit toen haar werk in de prijzen viel op een literair concours. De jonge Catalaanse die Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-26401095003840918382011-10-14T09:00:00.001+02:002011-10-14T13:26:00.937+02:00DemonenWil Isabel Allende zich in haar laatste roman heruitvinden? Wie vertrouwd is met het recept van de Chileense schrijfster stelt zich die vraag na lezing van Het negende schrift van Maya. De negentienjarige Maya wordt door haar oma naar het Chileense eiland Chiloë gestuurd om af te rekenen met de demonen uit haar verleden. De roman leest als een dagboek van dit eilandverblijf vermengd met Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-25550486254202080202011-10-12T09:00:00.011+02:002011-10-13T18:14:31.205+02:00Het Colablikje (Thomas Heerma van Voss)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
De ramen in de bus kunnen niet open. Ik ben de enige die er last van lijkt te hebben. Twee kinderen van een jaar of tien rennen nu al een kwartier heen en weer door het gangpad, met onzichtbare kapmessen in een jungle van mensenbennen. Omstebeurt trappen ze tegen een leeg Cola-blikje. Zo nu en dan roepen ze er een onverstaanbare Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-81871786393211548482011-10-09T09:00:00.125+02:002011-10-09T09:09:44.736+02:00De tweede beweging van het MagnificatMet twee Franse vrienden ging ik naar het Festival du Livre in Mouans-Sartoux. We vonden parkeerplaats voor een zaak met tweedehandskledij. P. wilde daar per se binnen, zijn vrouw begreep het niet. De dames aan de kassa (struis, een permanent, veel make-up) praatten zonder op ons te letten.
'Ik was de boekhouding aan het doen en luisterde naar de tweede beweging van het Magnificat,' zei de een Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-41388120636588333732011-10-05T09:00:00.005+02:002011-10-05T09:00:02.800+02:00De steden en de spiegels - 1 (Renée van Marissing)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
De stad Ademia kun je maar op één manier binnenkomen, maar je kunt haar op vele manieren verlaten.
Drie dagen reizen is het, bergopwaarts, kronkelpaden die zich verschuilen voor en achter de talloze bochten, het uitzicht naar beneden, over lager gelegen bergtoppen, spiegelgladde, ijskoude en, zo wordt met van spanning glinsterende Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-5565643295928170962011-09-28T09:00:00.019+02:002011-09-28T09:00:09.540+02:00De keus (Sterre van Rossem)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Ik was de hele geschiedenis eindelijk vergeten. Het spel en de waarheid waren naadloos in elkaar overgegaan. De tijd had alle stukjes in mijn herinnering die gebrekkig paste met een laag stof uit het zicht ontrokken. Herinneren is een keuze die je slechts soms bewust maakt. Vergeten is net zo’n keus. Ik laat de papieren map, die ik Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-43533148019037595872011-09-26T09:00:00.092+02:002011-09-26T13:20:17.096+02:00MeisjeVan de nationale actualiteit zijn we hier, toch 1200 kilometer ten zuiden van België, niet altijd even goed op de hoogte, maar de hit van Boy Roy - alias Roy Aernouts - die tegenwoordig een triomftocht door Vlaanderen maakt, heeft onze straat wel bereikt. Minstens één keer per dag doet de song de ruiten hier in hun sponningen trillen. Zelfs de drie jongens, die op school elk contact met meisjes Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-35172325372306026692011-09-21T09:00:00.003+02:002011-09-21T09:33:08.334+02:00Tot honk vier (Renske Jonkman)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies wat de aanleiding voor die leugen was geweest. Ik bedoel, soms gebeuren de meest verschrikkelijke dingen en dan nog kan niemand je uitleggen wat daar nou precies de oorzaak van was. Het is altijd zo onbeduidend als de pest.
Maar goed, het was de woensdagmiddag voor Kerstmis, vlak voordat ik Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-88590716941405325572011-09-19T08:00:00.012+02:002011-09-19T14:00:58.075+02:00GewoonAl twee weken begin en eindig ik de dag met een roman. Soms lees ik een bladzijde, soms direct vier hoofdstukken, maar altijd lees ik erin en hoe verder ik vorder, hoe bijzonderder het wordt. Waarom dit zo is kan ik nu nog niet kwijt maar u hoort er nog over. Vandaag las ik deze zin, die afkomstig is van een schrijver in de roman, die dan weer een alter ego is van de auteur van de roman.
'Wat Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-26067993662950555842011-09-16T08:00:00.027+02:002011-09-16T10:27:35.234+02:00DreigingIn de vallei rukt de beschaving op. De boerderij die camping à la ferme aanbiedt en biologische groente verkoopt staat nu tussen een supermarkt en een bowling-zaal, en op vijfhonderd meter van een Mc Donald's. Elke week verandert weer een andere weide in een bouwwerf. Hierboven achter de oude dorpskern vindt een omgekeerde beweging plaats. Die komt niet van de mens, maar van de natuur zelf. De Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-83280351223935193622011-09-12T08:00:00.000+02:002011-09-12T08:17:22.806+02:00St-TropezAls een colonne insecten kropen de voertuigen over de baan tussen Ste-Maxime en St-Tropez. Terwijl de stoet stapvoets vorderde, hing ik uit het autoraam. Ik keek naar het blauw van de zee en had een gedachte voor al die mensen in het noorden waar het nu al grijs en herfstig is.
Op zo'n miezerige middag, mijmerde ik, is in een boek duiken nog het beste idee. Dan is De engelenclub van Luis Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-26240008384364223302011-09-09T09:00:00.002+02:002011-09-09T09:17:02.620+02:00RecenserenBoeken recenseren is een fijne maar heikele activiteit. Als recensent schrijf je vanuit een bepaalde positie, een specifieke visie op literatuur, maar tegelijkertijd probeer je je stukken boven je eigen oordeel uit te tillen. Een recensie kan niet objectief zijn, maar objectiviteit is ergens wel het streefdoel.
Dit hield ik voor ogen toen ik deze zomer voor de krant Red de wereld! Volg de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-60043676020376132472011-09-05T09:00:00.011+02:002011-09-05T09:00:05.188+02:00Openluchtzwembad
'Excuseer,' vroeg een gesluierde vrouw in het openluchtzwembad, 'kan je zwemmen?'
'Natuurlijk,' zei ik met één oog op het boek op mijn schoot, Super-Cannes van James Graham Ballard. Het verhaal speelt zich af in de residentiële heuvels boven Cannes, waar achter hoge, perfect geschoren hagen excentrieke eigendommen liggen, allemaal met een bijzonder verhaal.
'Waar heb je het geleerd?' vroeg de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-37999025342327084312011-07-24T08:00:00.007+02:002011-07-25T14:36:03.589+02:00PerceptieDe deuren sloegen en ergens buiten hoorde ik geklop. Liep daar iemand in de tuin of verbeeldde ik me dat?
Dat krijg je, dacht ik, als je voor het slapengaan een detective leest. Ik was halverwege Super-Cannes van J.G. Ballard. Die roman staat al jaren in de kast. Deze week kreeg ik er plots zin in en dat ligt aan een ander boek, De boekhandelaar en de detective van Ramiro Pinilla.
De Baskische Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-47297482401346358592011-07-22T08:00:00.000+02:002011-07-25T07:45:31.683+02:00SnavelgevoelIk reed met de kinderen naar het zwembad voor de dagelijkse zwemles.
'Ik voel iets aan mijn neus,' zei ik.
'Wat is het?' vroeg E.(5) vanop de achterbank.
'Het kriebelt. Kan je iets zien?' Ik draaide me half om.
'Ik zie niets,' zei hij.
'Ik heb zo'n gevoel.' Ik trok aan mijn neus. 'Zou het kunnen dat ik een snavel krijg?'
'Een snavel?'
Ik strekte mijn nek en maakte pikbewegingen.
'Je wordt toch Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-7185554651975984082011-07-18T08:00:00.036+02:002011-07-18T08:00:00.562+02:00PeriscoopIk zat op een terras in Antibes te wachten op een vriendin samen met Elephant van Raymond Carver. Twee tafels verder zaten een man en een jongetje. Het jongetje was een miniversie van de man: een nonchalant maar bestudeerd kapsel, het hemd los uit de bermuda, de voeten in Havaianas. Hij speelde met een iPhone.
Uit de richting van de marché provençal kwamen families met mandenvol groente, vis enAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-18362521045599610872011-07-11T08:00:00.025+02:002011-07-17T15:46:42.657+02:00Nous aimons les belgesHet was zaterdagmorgen, acht uur. In bakkerij Lou Pan d'Aqui waren we met vijf klanten. De eerste in de rij was een lange man met een snor. Hij vroeg "un pain français". De verkoopster keek hem wantrouwig aan.
'Un pain français, s'il vous plaît,' herhaalde hij.
'Al ons brood is Frans,' zei de verkoopster.
'U kent toch de soort? Le pain français?'
De verkoopster schudde het hoofd.
'Daar toch!' Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-15361518994742072842011-06-29T12:00:00.002+02:002011-06-30T20:12:09.914+02:00De Beverjager (Marjolijn van Heemstra)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Vannacht heb ik gehuild, het was laat; het tijdstip waarop de vaagheid het overneemt en gedachten met mist aaneenrijgt. Met open ogen lag ik te genieten van de onbepaaldheid van mijn denken toen plotseling, geheel zonder overgang, de tijd een grote stap terug deed en ik als kleine jongen het donker in lag te staren terwijl in het Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-62812116790764943332011-06-27T11:11:00.003+02:002011-06-27T12:35:08.448+02:00Impulsieve beslissingU kent dit wel. Het begint als een idee, een louter theoretische mogelijkheid. U denkt er niet bewust over na. Maar ondertussen rijpt het in uw hoofd en de volgende keer dat u ermee geconfronteerd wordt, doet u het gewoon.
Soms zijn de twee fases niet te onderscheiden. Dat heet dan een impulsieve beslissing.
Het kan overal over gaan. Een huisdier nemen? De afvaart van de Amazone maken? Een Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-36450048460683415722011-06-24T10:05:00.003+02:002011-06-24T10:55:36.242+02:00LatrelatieWe hebben een soort latrelatie. Hij komt alleen 's zomers, zo tussen april en oktober, en alleen 's nachts. Ik verwacht hem. Het is onbewust. Tegen negen uur voel ik de spanning opkomen. Dan vraag ik me af waar hij blijft. Het lijkt bijna alsof hij dat aanvoelt. Plots is hij daar.
Vanavond was een mijlpaal. In de vijf jaar dat ik hem ken heb ik hem voor het eerst gezien. Het gebeurde rond een Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-10251677190054842062011-06-17T08:00:00.012+02:002011-06-17T08:00:01.723+02:00Port d'AlonNabokov steeg op en vloog in een boog over de verbrande benen van de vrouwen naast me. Zo snel ik kon kwam ik overeind. In de lucht hadden de bladzijden zich losgemaakt. Ze dwarrelden nu vrij verder. Ik probeerde de verschillende trajecten te volgen, maar dat bleek onmogelijk. Het strand was in een uur tijd veranderd in een patchwork van badlakens.
Ik ging tot het eind van de calanque en Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-66170677878084228132011-06-15T08:00:00.002+02:002011-06-15T08:39:24.691+02:00Eerherstel voor Roger Casement?In zijn nieuwe roman fictionaliseert Mario Vargas Llosa het leven van de legendarische Ier Roger Casement (1864-1916) die de koloniale wantoestanden in Congo en Peru hekelde en de galg kreeg voor hoogverraad. De droom van de Ier is behalve een indrukwekkende historische roman ook een pakkend verhaal over de schaduwzones van de menselijke geest.
De indirecte inspiratiebron van De droom van de IerAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-21004716479998183352011-06-10T08:00:00.004+02:002011-06-10T16:14:30.375+02:00Handleiding voor FB-maagden (naweeën van Perec)Je wil lid worden van Facebook, niet omdat de wereld moet weten dat je vanavond pizza gaat bakken of dat je dit weekend met vrienden in de calanques kampeert, neen, dit alles houd je liever voor jezelf.
Je doet het ook niet om links te plaatsen naar lovende recensies van je boeken want in dat opzicht ben je akkoord met Italo Calvino, die nu al twee jaar je favoriete auteur is.
"Hoe anoniemer deAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-76036210926907901302011-05-30T14:00:00.001+02:002011-05-30T14:34:34.966+02:00Streven naar een staat van onverschilligheidJe in een personage inleven opent soms onvermoedde perspectieven, maar het kan ook lastig zijn. Neem nu Un homme qui dort van Georges Perec. Het probleem met dit boek is dat het goed is. Zo goed dat je het hoofdpersonage niet gewoon van op een afstandje gadeslaat maar één wordt met hem, al staat hij feitelijk mijlenver van je af.
De hoofdpersoon van Un homme qui dort is een man van 25 die op eenAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-80092505060120576192011-05-25T08:00:00.062+02:002011-05-25T08:15:35.445+02:00CécileIk was negen, zij waarschijnlijk jonger; ze was in elk geval een hoofd kleiner. Ze had een groene zwembroek. Daar lette ik in die tijd op. Ikzelf had een zwemshort met pijpjes, zo’n jongensmodel. Die short paste bij mijn kapsel. Mijn haar moest zo kort mogelijk. Ik wist toen al dat ik geen jongen zou worden, maar ik wilde wel nog altijd een jongen zijn.
De zomervakantie was pas begonnen. We Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-64672180158633764092011-05-19T08:00:00.024+02:002011-05-19T14:49:07.639+02:00Gouden stipI.(4) wilde zijn kip nog een keer zien.
We hadden een graf gemaakt en het toegetakelde lijkje met aarde bedekt. Alleen het grijze kopje stak nog uit, de ogen dicht.
'Kom nu maar,' zei ik aan de kinderen.
I. keek in stilte. 'Ik wilde ze zo graag dragen,' zei hij toen. Twee tranen rolden over zijn wangen.
We tilden hem op, liepen de tuin in en lieten hem uithuilen. Toen hij rustig was, keerden we Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-26346406882764089752011-05-16T14:00:00.005+02:002011-05-18T15:26:24.035+02:00StraksAan de honden was niets te zien.
Ze waren met twee, een bruine en een grijze, allebei kortharig en groot. Ze stonden naast de garage en keken me dommig aan. Adam, onze zwarte kip, liep angstig naar me toe. Terwijl ik de honden verjoeg, dacht ik aan het gekakel dat ik had gehoord toen ik onder de douche stond. Het was 9u30 en ik was pas thuis van te lopen. Toen, onder de waterstraal, had ik Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-85872511940322485252011-05-16T08:00:00.015+02:002011-05-16T10:29:19.610+02:00Artistieke identiteitEr is maar één boek dat ik vijf keer bijna heb gekocht.
Telkens ik in een Belgische boekhandel kom ga ik naar dat boek kijken, lees ik een paar bladzijden en schuif ik het weer in het rek.
Nochtans.
Ik heb geen twijfels over het talent van de auteur, en elke keer voor ik de boekhandel binnenga spreek ik me in: nu ga ik het kopen. Maar als ik het boek in mijn handen heb is de verleiding enkele Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-20508726959883721332011-05-11T08:00:00.000+02:002011-05-11T08:52:11.403+02:00De blik (Justine le Clercq)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Meneer Selmani, de baas, wees mij de kamer waar ik, vier dagen per week en een koopavond, kwam te werken. Midden in het vertrek stonden kunststof tafels in een halve cirkel opgesteld met op iedere tafel twee beeldschermen, twaalf schermen in totaal. De tafels en schermen waren bestoft. Ik bekeek de kamer en hoorde de baas staccato Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-3923376742208927492011-05-10T08:00:00.005+02:002011-05-10T08:06:16.754+02:00TitelHet was de titel die mijn aandacht had getrokken. Ik stond in de bibliotheek van Cannes voor het rek Italiaanse literatuur en dacht aan wat Alejandro Zambra in zijn essaybundel No leer schrijft over titels. Zambra begint zijn schrijfproces altijd met een titel, namelijk de titel van een roman die hij zou willen lezen.
Zo moest het ook gegaan zijn, dacht ik, met het boek dat ik nu in mijn handen Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-84205084732935524822011-05-09T08:00:00.006+02:002011-05-09T09:41:49.703+02:00Sex on the beachHet was zaterdagavond en we waren met vier vriendinnen in een bar aan de kust.
'Sex on the beach,' zei L. 'Daar heb ik zin in.'
I., naast L., glimlachte vaag. Het was haar ding niet, dat zag je.
Ik keek naar S. die naast mij zat.
Zij maakte een grimas.
Ik haalde mijn schouders op.
Echt, een betere avond had je niet. De plaats, het tijdstip, het gezelschap? Alle voorwaarden waren voldaan. HetAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-90492493602311191642011-05-06T08:00:00.011+02:002011-05-06T08:06:27.966+02:00(Niet) lezenHet was een dag waarop binnenblijven een belediging is voor de natuur, ja zelfs voor het leven, dus had ik die essays afgedrukt en zat ik in de tuin met mijn voeten op een kruk en op de tafel naast me een glas water en mijn telefoon.
Eten had ik niet voorzien want de lunch was pas voorbij, paarse asperges en aardappelen van de boerenmarkt hier in de vallei en daarna koffie met suiker. Nu wilde Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-20556669233222926922011-05-04T08:00:00.047+02:002011-05-04T08:15:09.477+02:00Naaktzwemmen in de BolañorivierToen ik in april met mijn vriendin C. in de boekhandel Het paard van Troje was, kon ik het niet laten een exemplaar van Amulet van Roberto Bolaño van de stapel te lichten en daar een passage uit voor te lezen. Amulet is een diamant waarvan elk facet het genie van de Chileense cultauteur weerspiegelt en dat wilde ik C. laten horen. Ik las de eerste paragraaf en daarna de ode aan stofdeeltjes en Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-78820621625356852562011-05-03T08:00:00.006+02:002011-05-03T22:03:39.822+02:00Garmin (12)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Ik zal preciezer zijn. Ik begon niet te lopen maar wel mijn benen. Zij bewogen zich voort en mijn lijf liet zich meevoeren. Echt. Ik moest geen inspanning te doen. Het voelde alsof ik op mijn benen zat, wat een comfortabele positie was om te kijken naar de irissen in de bermen en naar de wolken die als witte suikerspinnen in de lucht hingen.Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-81444950586721203502011-04-15T08:00:00.008+02:002011-04-15T09:16:42.010+02:00Garmin (11)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. In de tuin riepen en zwaaiden de kinderen. Een maand geleden waren ze op dit uur al in pyjama en bijna klaar voor bed, maar nu hadden ze hun kleren nog aan en fietsten ze uitgelaten over het gras. Ik zwaaide en lachte terug en voelde me schuldig. Het was woensdag, dus geen school voor hen. We waren naar de tennis gegaan en daarna hadden we Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-29146649077300830992011-04-06T09:00:00.000+02:002011-04-06T09:00:12.901+02:00Inwoners van een klein land (Yves Petry)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Het onderwerp van het gesprek dat ik gedwongen was te voeren met de man die in het overvolle café aan mijn tafeltje kwam zitten, was, omdat ik toevallig de krant aan het lezen was en daarbij nog niet verder was geraakt dan de binnenlandse berichtgeving, de politieke impasse die het land in zijn greep hield, zoals dat in diezelfde Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-36052834293511949152011-04-04T08:00:00.435+02:002011-04-04T08:45:17.368+02:00EigenlijkIk lag al een half uur in bed, moe en met een gevulde maag, toen ik plots zin kreeg in gekookte eieren. Dat was de schuld van Alberto Moravia. Ik las Retour à la mer uit de bundel Histoires d'amour, veertien verhalen die Moravia schreef tussen 1938 en 1951. Het hoofdpersonage van dit verhaal is Lorenzo, in een recent verleden een rijk en succesvol politicus maar nu arm en werkloos. Hij gaat met Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-10233813035137997952011-04-01T08:00:00.393+02:002011-04-01T09:04:31.516+02:00Privato'Moet dat echt?' vroeg P.
We stonden op een wandelweg boven de rotsige zuidkust van Capri. Links vertrok een smal pad het struikgewas in.
'Zeker weten.' Ik keek naar de witte letters aan mijn voeten. Privato.
'Ik wacht hier,' zuchtte P.
'Oké.'
'Voorzichtig,' riep hij me na.
Het pad was stenig en smal en liep zigzaggend tussen de bomen de heuvel af. Ik sloop door het gebladerte. Hier verlangde Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-40862885823514695682011-03-30T08:00:00.291+02:002011-03-30T08:45:58.917+02:00De handelsreizigerEr werd op de deur gebonsd. Ik was aan het lezen in De pianiste van Elfriede Jelinek. Na vijfenveertig bladzijden wist ik nog niet welke richting het verhaal zou uitgaan, maar de frustratie van het hoofdpersonage voelde ik tot in mijn haarvaten.
Erika Kohut is achterin de dertig. Moeder Kohut heeft haar van bij de geboorte voorbestemd als pianiste. Erika is opgegroeid achter partituren, Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-10970723467942778802011-03-28T08:00:00.148+02:002011-03-28T08:00:04.902+02:00Garmin (10)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Het was de eerste echt warme dag van het jaar al begon de lente officieel pas over twee dagen. Na een kilometer had ik mijn fleece uit, maar zelfs in t-shirt was het heet. Door de hitte kon ik me moeilijk concentreren. Bovendien lieten mijn personages voortdurend van zich horen. Stil, riep ik terug, zet niet zo'n keel op!
Zij weten van Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-82896114243176697262011-03-25T08:00:00.003+01:002011-03-25T08:00:25.535+01:00EiElektriciteit in je lijf is leuk maar niet als je om vier uur in de nacht opstaat om naar het toilet te gaan en de stroom in je benen je klaarwakker maakt. Je kan van de energie gebruik maken om dingen aan te pakken die je anders laat liggen zoals die oude tuintafel eindelijk schuren of de raamkozijnen schilderen, maar dat zou moord zijn want in je leeft iets dat naar buiten wil en daar dient dieAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-37305461923266770582011-03-23T09:00:00.012+01:002011-03-23T09:00:06.860+01:00Fabeldier in functie (Frans van Hout)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Naast de ingang van het ziekenhuis bewateren dronken werklui de struiken.
Als ik passeer geven ze de welvaart van alles de schuld,
En mij, godbetert.
Dat vraagt om een gebaar, want één van die mannen is mijn vader.
Ik bied ze een nier, ze willen sigaretten.
Een nier kan ik missen, sigaretten niet - alsof mijn vader dat niet weet,
IkAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-51759976167863683542011-03-22T08:00:00.024+01:002011-03-22T20:05:51.221+01:0006:0006:00, meldt de klok van de oven. De vorige keer dat ik in de keuken kwam was het 03:57. Toen ben ik wel naar bed teruggekeerd. Alsof slaap zoeken nog een mogelijkheid was.
Ik open de luiken en loop in pyjama de tuin in. De ochtend ruikt naar gras en vochtige aarde. De lucht is purper. Er staan nog enkele sterren. Van de tuin zie ik alleen maar contouren. De rest is zwart en vlak. De bomen, het Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-75722455569403165222011-03-21T08:00:00.316+01:002011-03-21T08:19:30.843+01:00Garmin (9)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Bij deze beken ik dat ik de laatste vier keer vrij heb gelopen, zonder Garmin dus. Dat kunt u niet weten want om stilistische redenen moet ik in de Garmin-stukken steeds dezelfde beginzin gebruiken en na een op twee looptochten volgt zo'n Garmin-stuk. Maar dit terzijde.
Het had vijf dagen ononderbroken geregend. Net tijdens die regendagen Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-26266487866836921232011-03-18T08:00:00.155+01:002011-03-18T08:20:31.460+01:00De ferry naar CapriIk had me de overzet van Napels naar Capri anders voorgesteld.
De tocht, die met de Snav draagvleugelboot driekwartier in beslag neemt, zou even romanesk zijn als het eiland zelf. Al eeuwenlang is Capri een thuishaven en inspiratiebron voor schrijvers. Het minste wat ik van die overzet kon verwachten was een surreële ontmoeting à la Alberto Moravia, die in 1942 met Elsa Morante op het eiland Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-91554114423398843152011-03-16T09:00:00.014+01:002011-03-23T08:58:39.469+01:00Dromen in post-apocalyptische werelden (Walter van den Berg)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Marc en Daisy en ik waren op een feestje terecht gekomen waar alle gasten naar het dakterras waren geleid, met het uitdrukkelijke verbod op licht maken. Het was de bedoeling dat we zo alle sterren konden zien, maar het dakterras was bovenop een flatje dat midden in de stad stond, en de stad deed niet mee aan het geen licht de lucht Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-27039709495863509012011-03-14T08:00:00.006+01:002011-03-14T20:35:51.381+01:00Garmin (8)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Het was negen dagen geleden en in dat interval had ik grote wandelingen gemaakt maar ook veel gegeten, dus was ik blij te merken dat de benen nog meewilden. Van het dorp volgde ik de hoge kronkelbaan die naar het achterland leidt. De hemel was egaal blauw. De bewolking begon onder de baan. Van de vallei was niets te zien. In de verte dreven Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-2015399706222690162011-03-11T08:00:00.027+01:002011-03-11T08:00:07.472+01:00Pavesiaanse chaosIk ging naar de bakkerij van mijn Venezolaanse vriendin M. De laatste keer dat ik daar brood had gekocht was vier maanden geleden.
Het was tussen twaalf en een en de klanten stroomden binnen. In het eerste kwartier deden drie mannen van het politiecorps hun intrede, elk apart. Ze kochten alle drie een baguette. De vleierige agent kwam als laatste, met een pak ham en een bol geitenkaas onder zijnAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-13682742279927123432011-03-09T09:00:00.001+01:002011-03-09T09:00:14.280+01:00De koffer (Bavo Dhooge)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Op de terminal van de vliegtuighaven stond ik net na de middag te wachten tot mijn bagage op de loopband zou verschijnen; de koffers, rugzakken en gitaarkoffers draaiden rondjes, als gebakjes op een draaischotel in een brasserie, tot ze, heel lukraak zoals het leek, zomaar zouden worden uitgekozen. Ze bestonden in alle kleuren en Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-10327560435049715312011-03-04T08:00:00.610+01:002011-03-06T21:05:06.323+01:00Garmin (7)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen.
Lopen? Het was hooguit joggen. Garmin signaleerde 6,6 kilometer per uur. Snelheid maken was onmogelijk. In de massa voor me ontstond soms een kleine opening. Dan voerde ik mijn ritme op en stortte me daarin, maar zodra ik me in de bres begaf sloot ze zich en was ik omgeven door een muur van hotsende lijven.
Het ging zo door van de oude Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-47683531906342745162011-02-25T08:00:00.456+01:002011-02-25T08:22:42.095+01:00Garmin (6)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Het was een stralende zaterdagmorgen en de zwerm zwarte vogels die sedert twee maanden in onze buurt huist zat hoog in de eik en vulde de lucht met chaotisch en vrolijk gefluit.
Net als vorige keer liep ik tot het buurdorp en dan de heuvels in. Ik kwam voorbij golvende cypreshagen en een olijfgaard. De bomen stonden op terrassen. Het waren Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-48988602922080396832011-02-23T09:00:00.005+01:002011-02-23T09:00:05.929+01:00Huldegedicht aan Philips (Delphine Lecompte)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Luistert
Luistert
De oude kruisboogschutter heeft een Philips
Broodbakmasjien gekocht
Echt ?
Ja, echt
Verstaat ge geen West-Vlaams misschien?!
Een Philips broodbakmasjien
Het deed pijn
Om zijn rosse centen uit zijn mauve langlaufsok te halen
Deed het pijn?
Ja, pijn pain
Panisch werd hij haast
Toen een magere vrouw het laatste Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-53508278452692460202011-02-21T08:00:00.003+01:002011-02-21T19:16:32.711+01:00GeestesoefeningNet heb ik een brief geschreven.
Geen elektronische brief maar een papieren brief, op echt briefpapier. Als kind had ik daar minstens tien soorten van. Wit of gekleurd, glad of kreukpapier, effen of met een bedrukking... u zegt het, ik bezat het. Briefpapier was een vast verjaardags- of kerstcadeau. Altijd gewaardeerd trouwens want ik hield van verzamelingen. Liefst grote verzamelingen. Nu heb ikAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-64919937590282873172011-02-18T08:00:00.003+01:002011-02-18T13:16:06.430+01:00Garmin (5)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen. Na een lus van zeven kilometer nam ik de straat die door het bos naar de rivier leidt tot ik aan de rechterkant een nieuwe baan zag. Over glanzend zwart asfalt dat vloekte met de wildgroei rondom liep ik de heuvel op. Hogerop passeerde ik de zilverkleurige bmw van de vastgoedmakelaar, die een een jong stel aan het rondleiden was over de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-6353913384466653972011-02-16T09:00:00.000+01:002011-02-16T09:00:11.695+01:00De gevallen vlieger (Caspar Visser 't Hooft)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Als oude bladeren, geel, bruin, die door een straffe wind over de straat worden voort geblazen, jagen de zonnevlekken en de schaduwen elkaar in ijlvaart na. Mevrouw Van Glinstra – Amélie - volgt ze met haar blik, springt van de ene gele plek op de andere, telkens één terug, over een lelijke schaduw heen. Foei, jij! – zegt ze dan: Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-57952324077637382822011-02-14T08:00:00.034+01:002011-02-14T08:00:08.851+01:00De geur van PapeeteToen ik Amok van Stefan Zweig las herinnerde ik me de geur van de haven van Papeete. Het was een speelse geur die prikkelde en uitdaagde. Soms was hij niet meer dan een vermoeden, een andere keer, als de wind goed zat, kleurde hij alles, zoals de glimlach van de koffiekleurige meisjes op straat met hun gitzwarte haren en bloemenkransen rond de hals.
Ik zie ons nog op de kade van de TahitiaanseAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-87943753041589675512011-02-11T08:00:00.315+01:002011-02-11T20:33:54.130+01:00Garmin (4)Ik drukte op de startknop van Garmin en rilde want in de schaduw waar ik nu begon te lopen was het hooguit 7 °C, wat koud aanvoelt als je in t-shirt bent. Daarom voerde ik mijn ritme op en toen ik bij de Pyreneese berghonden kwam tintelden mijn armen maar had ik het vanbinnen al warm.
Bij het straatje van dertien procent sloeg ik niet rechtsaf maar bleef op de hoofdbaan tot ik bij een splitsing Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-32711549347220428652011-02-09T09:00:00.009+01:002011-02-09T09:01:43.475+01:00Met andere woorden (Ernst Timmer)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Het pennenkroontje krast waar het niet gaan kan en als je de yellende massa op het plein in Egypte ziet revolteren druk je de vermoeide pens tegen het bureau om te schrijven wat gezegd moet worden; als aanstonds de karmaanse zielenherder de krassen komt inspecteren zie je zijn hoofd al karmaans zielenherderachtig schudden…
DatAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-52668473289985059582011-02-08T08:00:00.618+01:002011-02-08T08:07:34.225+01:00Twee versnellingenTerwijl het dorp z'n Provençaalse tradities koestert, de paddestoelenjacht in het najaar de bewoners veld en bos indrijft en iedereen in december zijn olijven gaat persen in de oude molen, rukt beneden in de vallei de beschaving op.
De route départementale die drie jaar geleden nog door weiden liep wordt nu ontsierd door opzichtige nieuwbouw en een woud aan reclamepanelen. In december hebben we Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-30062316336250033082011-02-07T08:00:00.004+01:002011-02-07T08:00:07.493+01:00LigkuurHet was acht uur en de dames waren al enkele uren op stok maar het hok moest nog gesloten worden, dus trok ik een fleecejas en laarzen aan en ging naar buiten.
Warm woonkamerlicht viel op het plaveisel van het terras maar daarachter, waar het gras begon, zag ik alleen zwart. Zelfs de eik was opgeslokt door de nacht.
Ik zette een stap en dan nog een en daarna liep ik op mijn normale ritme verderAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-69768161994218354052011-02-04T09:30:00.299+01:002011-02-06T23:11:53.818+01:00Garmin (3)Ik drukte op de startknop van Garmin en liep gewoon mijn straat uit voorbij de eik waarin een zwerm zwarte vogels zat en de tuin van de buurvrouw van 103, terwijl ik drie uur geleden nog in het luchtruim hing en twee uur daarvoor op tram 8 zat in Basel. Tussen Basel en Nice was de temperatuur vijftien graden gestegen, de hemel was van wit naar strakblauw gekleurd, maar toch had ik het sedert de Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-79978962325071619422011-02-02T09:00:00.005+01:002011-02-02T09:00:07.965+01:00Breukers: een natte wind (Chrétien Breukers)pas·ti·che [pastiesj(e)] de; m -s werkstuk in nabootsende stijl
Chrétien Breukers schreef afgelopen woensdag een opiniestuk in deze krant. Waarmee maar weer eens bewezen is, dat de neergang van de beschaving ook deze ooit respectabele courant heeft bereikt en aangetast.
Zijn paskwil, of laat ik zeggen... zijn natte wind waaide ons enige tijd om de oren, waarna hij vervloog en de mismoedige geurAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-29971114187435256232011-01-31T09:30:01.016+01:002011-01-31T10:27:54.827+01:00ZelfportretDe ervaring leert dat de beste boeken vaak toevallige vondsten zijn. Een paar weken geleden was ik in de mediatheek van Cannes op zoek naar een werk van Cesare Pavese toen mijn oog viel op Ermite à Paris van Italo Calvino, een bundel autobiografische stukken die na de dood van de schrijver op het initiatief van zijn weduwe werden gepubliceerd. In hurkzit voor de rayon Italiaanse literatuur las ikAnnick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-77828293135789113652011-01-28T09:30:00.011+01:002011-01-28T10:52:52.507+01:00AusterlandSommige schrijvers hebben zo'n specifieke stijl en stem dat hun naam een soort literatuur op zich aanduidt en Paul Auster is daar een prachtig, levend voorbeeld van.
In Austerland lopen schrijvers rond en studenten die schrijver willen worden, is New York niet weg te denken, speelt toeval een grote rol en is niets wat het lijkt.
Invisible, in het Nederlands verschenen als Onzichtbaar (De Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-24048582776314956262011-01-24T07:30:00.003+01:002011-02-06T23:16:59.388+01:00Garmin (2)Ik drukte op de startknop van Garmin en begon te lopen, de straat uit en bij de cylindercypres rechtsaf. De Pyreneese berghonden van de buurvrouw die 103 is blaften in concerto, een laag en vol en waardig geblaf waar ik uren naar zou kunnen luisteren als er aan de overkant van de straat geen keffer woonde die de aandrang heeft elk concert aan te sterken en zelf in het bezit is van een hoog en Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7156525362538645439.post-35243233804589258302011-01-21T09:30:00.004+01:002011-01-21T09:43:15.610+01:00Het recht op literaire verbeeldingOmdat de Bar des Boulistes een plaats is van verlichting liep ik om halfnegen van de schoolpoort door naar het dorp. Al maanden plande ik een stuk over Bezonken rood, de roman die Jeroen Brouwers schreef in 1981 na de dood van zijn moeder, waarin hij reflecteert over de slechte band die hij met haar had en hoe een gebeurtenis in zijn kinderjaren in het Jappenkamp van Tjideng daar ten grondslag Annick Vandorpehttp://www.blogger.com/profile/00386102983133285349noreply@blogger.com2